Видовдан, косовски дан! За нову Србију тужан дан, пун крвавих успомена на које је тешко и помислити без суза и без уздаха. Дан, који нас је бацио за пет стотина година уназад, разорио најлепше наде, убио полет, уништио у зачетку оно, што је некада представљало српски живот и српску културу. Црни дан, на који смо изгубили све, осим части и славе.
Част и слава! Само нам је то остануло, све друго однео је азијски вихор, који је све пред собом носио. Пропадајући пропали смо славно, а ако за пропаст целог једног народа има и може бити утехе, онда је треба тражити у јуначкој мирноћи, с којом су наши претци подносили тај тешки удар и надали се стално 6ољој будућности.
Надали су се и унадали су се: чекали су и дочекали су. После дугог мрачног живота, у којем су се привидно биле изгубиле све националне аспирације наше, букнуо је једног дана, с елементарном силом, нов живот, настало је ново доба, родила се нова Србија. Све тешке борбе и сви мучни дани, кроз које смо тада пролазили, доказивали бу изванредну животну снагу српског народа, доказивали су, да још живимо и да имамо права на живот. Искушења су била велика, очајање је по неки пут обузимало све нас, од највишег до најнижег, али је ипак, при свем том, уверење да српски народ још живи и да треба да живи, било јаче но све остало.
То уверење и чини данас, да готово без бола славимо дан, који је најцрњи дан у нашој историји. Прелазити ћутке преко њега значило би повећавати му важност, значило 6и сматрати све оно, што је после њега настало као непоправљиво. А то никако није тако. Не болује нико од неизлечиве болести, који храбро сме болести, у очи да погледа, не умире онај који презире бол, јер се само кроз бол и кроз патњу може да дође до среће и до величине.
Зато је и добро што је Видовдан данас државни празник наш. Нека сваки од нас на тај дан погледа у себе, нека завири у дубину душе своје, па нека оно мало скривене наде што још живи изнесе на видело. Нека храни ту наду, нека је чува, јер народ који се не нада, тај народ не живи. Све друго пролази и све се мења, само нада живи, вечити огањ који обасјава прошлост, а будућност загрева. Надајмо се дакле, надајмо се вечито, не дајмо да нас, ни у најтежим тренутцима, очајање подгриза. У нади нам је и живот и слава и будућност, у нади нам је све.
Sorsum corda!